Hoi van uit Hoi An

En ja daar zijn we weer!
Het duurde even sinds ons laatste bericht.
Andert zit weer fit en wel naast mij, en dat is een hele opluchting.
Hij heeft zich flink naar gevoeld maar het lijkt nu echt beter te gaan.
Zondag hebben we heerlijk uitgerust en maandag zijn we het stadje in gegaan. We hebben heerlijk rondgewandeld, overal en nergens een hapje en een drankje gedronken.
Dinsdag eigenlijk ook van het zelfde, heerlijk relaxed hier rondgelopen.
De mensen zijn hier erg vriendelijke, en niet opdringereig zoals in sommige andere landen.
Ze willen allemaal horen waar we vandaan komen, en als ik zeg Holland, dan kijken ze me aan zo van: ja tuurlijk. Dus ik zeg nu maar gelijk dat ik uit India kom, dat vinden ze heel er leuk op 1 of andere manier.

Gister aan het einde van de middag zijn we bij het water, waar vele bootjes liggen, op zoek gegaan naar een boot van een restaurant op het eiland bij Hoi An. Dit restaurant is van een Nedelander en zijn Vietnamese vrouw. Het staat goed aangeschreven dus we dachten: laten we het maar eens proberen. Op zoek naar de boot krijgen we van veel mensen de vraag of zij ons naar de overkant mogen bregen. Mensen met grote boten en kleine boten. Ook hele oude mensen met een kleinbootje zonder motor. Nou ik zou niet durven om die oude mensen mij naar de overkant te laten peddelen. Ik geef ze liever gewoon wat geld.
Op een gegeven moment hadden we de boot gevonden en klauterden we aan boord. Op dat soort momenten is het echt balen dat ik niet zo flexibel ben. Andert gaf me braaf een hand om te ondersteunen, maar ik trok hem bijna mee de plons in!

In het restaurant hadden we een schitterend uitzicht over Hoi An, jammer dat we de camera niet bij ons hadden. We hebben super lekker gegeten. Na het eten hebben we de taxi naar het hotel genomen. Onderweg hebben we gezellig gekletst met de chauffeur, en met andere chauffeurs toen Andert even moest pinnen onderweg.
De chauffeur vertelde dat hij diensten draait van 24 uur achter elkaar, best wel lang. Ik hoopte maar dat hij nog wel fit genoeg was om ons veilig en wel bij het hotel af te zetten.
We wilden eigenlijk ook wel een kookles doen bij het restaurant waar we aten, maar ze zaten helaas al vol.
Gelukkig hadden we al een ander alternatief, een fototour olv een fotograaf in/rond Hoi An op pad.
Vanmorgen zijn we om 4.40uur opgestaan en om 5 uur werden we opgepikt door de fotograaf en 2 andere touristen. We zijn richting de zee gereden. Het was nog donker en er was een mooie sterrenhemel te zien. Dat beloofde een mooie zonsopkomst. We stopten bij een opstapplaats voor een taxiboot. Hier konden we even afstemmen wie welke camera bij zich had. De vrouwlijke toerist wist niet hoe haar grote camera aan moest.... dus de introductie over fotografie duurde even.
De jongen had een superkleine compactcamera mee, dus hoefde geen uitleg.
Tegen de tijd dat de taxiboot ons naar een dorpje aan zee zou brengen werd het in eens mistig/bewolkt. Maar nee de zon hebben we niet gezien. Helaas geen mooie foto's van een zonsopkomst op zee :-(
De trip naar het dorpje was zeer de moeite waard. Toen we daar om 5.30 aankwamen kwamen net de vissersboten van zee om de vis uit te laden bij de kade. Er vlogen mensen op af om de vis al eerste en een zo goed mogelijke prijs te kopen. Een er leuk gezicht, de stank van al die zeedieren was wat minder.
Op een gegeven moment kwam er weer een grote boot aan vanaf zee en toen wenkte de fotograaf een man in een heel klein bootje. Wij mochten in dat bootje om de zien hoe deze boot de vis uitlaadde. Ook hier was in stappen niet echt handig. Het was leuk om te zien was er van deze grotere vissersboot geladen werd. Inktvissen, garalen, grote en kleine vissen, alen etc.
Andert werd steeds stiller en stiller en helaas kreeg hij weer last van zeeziekte. Ik zei heel stoer: van die weinige golven, maar even later voelde ik mij ook steeds weeiger voelen. Het uitstappen ging mede daardoor ook niet vlekkeloos en met natte schoenen was ik toch blij weer stevig op de grond te staan. Het was inmiddels 8 uur en we hadden alleen een halve banaan gegeten. geen wonder dat we ons er niet beter op begonnen te voelen.
We zijn het dorpje in gelopen, een authentiek vietnamees dorpje waar ze weinig toeristen zien. De fotograaf is de enige die toeristen meeneemt het dorpje in.
In een klein eet/drinkresturantje heben we vieze thee gedronken. Het zoontje van de eigenaar probeerde telkens onze camara's te pakken dus we zijn hem gauw gesmeerd. Vervolgens zijn we naar een huis gelopen waar een vrouw heerlijk geurende koekjes had gemaakt. Ze waren super lekker. De smaak kwam ons bekend voor en de fotograaf (fransman) zei: in holland noemen ze dit eierkoeken. En ja ze smaakten naar eierkoeken. Volgens andert roken ze naar rotte eierkoeken, en dat zei hij nadat ik ze opgegeten had, leuk is dat.

Daarna zijn we bij een bruwerij voor vissaus geweest. Vissaus is en Thailand, Cambodja en ook Vietnam een basis ingredient in bijna alle gerechten. Het is de zoutmaker, een soort van maggie. Maar ze gooien het over al door, zelfs als ze rijst komen dan is het vaak daar in gekookt. Het wordt gemaakt in grote bakken waar 1 op 1 vis en zout in gaat, dat blijft dan 6 maanden rotten en voila daar is de vissaus. Ik kan er niet tegen, van de geur moet ik al bijna overgeven, laat staan om bij zo'n huis naar binnen te gaan. Andert is wel wezen kijken.
We zijn nog even door het dorpje gelopen en op weg naar de taxiboot kwamen we langs een rijstveld waar ze rijst aan het oogsten waren. We mochten het rijstveld in, en de fotograaf zei dat we even op blote voeten moesten. Nou dat leek me dus geen goed plan. In rijstvelden leven ratten, en wie zijn er dol op ratten: Slangen. No way dat ik daar mij mijn blote voetjes door heen ga banjeren.Ik neem wel foto's vanaf de weg. Andert keek ook al niet blij en aangekomen bij het rijstveld hadden ze het water van het land laten lopen zodat we door de, weliswaar blubberige, rijstvelden konden lopen met schoenen aan.
Het was grappig om te zien hoe de rijst wordt geoogst en het gedorst wordt.
Na terugkomst op het vasteland zijn we al fietsend teruggereden naar Hoi An, een leuke en relaxte ervaring. Na het einde van de 5 uur durende tour, was het ontzettend heet, waren we kletsnat van het zweet, waren we moe van het vroege opstaan, maar wel heel blij met de super leuke ochtend.
Omdat het ontbijt hier niet lekker is hebben we in het dorp gegeten. Terug bij het hotel bij het zwembad neergeploft waar Andert nog lekker heeft gezwommen.
We gaan zo naar het dorp om te eten. Vanavond maar optijd naar bed om wat extra uren bij te slapen.
Morgen staat de gids om 9.00 uur op de stoep voor een bezoek aan de ruines van My Son en een stadswandeling door Hoi An. En dan gaan we overmorgen alweer weg.
Hoi An is een relaxed dorp waar het heerlijk toeven is.
Andert maakt nu naast mij een selectie van de honderden foto's die we vandaag gemaakt hebben. We kunnen nu niet alles erop zetten helaas.

Wij gaan zo italiaans eten. Na frans, indiaas, vietnamees is dat weer eens wat anders.
Groetjes allemaal!